Het resultaat een week later
Na vorige week valt me voornamelijk op dat mijn ademhaling begint te veranderen. Ik ben al redelijk snel kort van adem en merk op momenten dat ik in tekort dreig te komen, ik een signaal van mijn lichaam krijg. Pas op de plaats en even rustig aan doen. Ik neem de rust om te overzien waar ik mee bezig ben, in het hier en nu, niet continue in de toekomst. Ook gesprekken voeren gaat me rustiger en beter af, mede doordat ik me focus op het gesprek.

Kortom
Iets wat ik iedereen kan aanraden, jezelf beter leren kennen kan op verschillende manieren, ik heb mogen ervaren dat 'de boog' mij exact vertelt hoe ik me voel. Dit geeft werkelijk rust en de vrijheid om mij verder te ontplooien. Laten we niet vergeten dat de frisse buitenlucht een behoorlijk versterkende factor heeft gehad, kortom heerlijk.

Een half jaar later
Nog steeds geeft mijn adem regelmatig een belangrijk signaal in mijn dagelijkse werk. We zijn sterk uitgebreid wereldwijd, en ik krijg steeds meer op mijn bordje. Wanneer ik merk dat ik kortademiger wordt, dan neem ik even afstand, en ga dan veel effectiever weer het gesprek in. Ik kan dan ook beter loslaten, en delegeren gaat me steeds beter af.

Robbert van Os

Daar sta ik dan, waterdicht ingepakt in een druilerig bos waar de A28 langsraast en de hobbelige grond me belet om stevig te staan. Ik ben net terug in het land, net terug in het vak en ik zoek mijn draai. Een coachingssessie lijkt een goed begin. De combi met boogschieten moet ik nog even zien, maar ik heb vertrouwen in de coach.
We zijn goed drie seconden op weg, als een simpele aanraking me perplext: Mijn zwakke plek werd aangewezen. Zomaar even, letterlijk. Naast dat ik me bijna intiem betast voel, voel ik ook hoge motivatie door mijn lijf gaan: Dit wordt onthullend!

Dat is mooi coachen. Ik begrijp volkomen dat als anderen zien wat er mis is, ze me dat zelf willen laten ontdekken. Wat me doorgaans hindert is mijn blinde vlek waardoor ik alles wat zij zien, niet weet te ontdekken. Zien ze dat ik geen ademhaal? - geloof me, dat doe ik wel. Zien ze de tranen in mijn ogen? - klopt, heb ik vaker, die zijn van vermoeidheid. Zelfs als ik ze op hun woord geloof, kan ik de feedback nog niet plaatsen. Mijn onbenul komt uit een oprecht hart en ik overtuig in ieder geval mij. Ook met een boog in mijn hand.

Maar na de feedback, afgehandeld met mijn visie op de waarheid, komt de bonus: Twee vingers op mijn regenjas met de impact of ik bloot in het bos sta. Zo is er geen ontkennen meer aan.
Dat hoeft ook niet. Ik ben supergeïnteresseerd omdat ik nu kan zien wat ik normaal niet zie: Die opmerking over ademen, was van basaal belang. Mijn lijf reageert niet zomaar elektrisch. En ik weet niet wat ik zie, maar ik wil nog graag eens goed kijken.

En kijken kan ik. Pijl na pijl adem ik er rustig op los. De A28 trekt naar de achtergrond net als de hobbels. Ik ben andere dingen aan het ontdekken. Al doende groeit er een duidelijkheid waar ik tegen mijn gewoonte in, geen woorden voor heb.
Ik zocht mijn draai, zei ik. Ik vond mijn kracht. Die is nog mooier. En ik wist ook eigenlijk wel dat ik hem kwijt was. Maar niet waar ik hem zoeken moest. Wie verwacht ook dat zoiets net onder je ribben ligt? Wat een pracht om terug te vinden.

Adinda van de Giessen

Jaren geleden fietste ik op een tandem door het bos. Ik stuurde. Achterop zat een collega. De management consultant die ons begeleidde had mij geblinddoekt. Ik moest vertrouwen op mijn collega en diens aanwijzingen. Op die manier zou hij leren coachen en ik ervaren hoe het 'voelt' gecoacht te worden. De oefening verliep moeizaam. Voortdurend knalde ik met de tandem ergens bovenop. "Laat los dat verkrampte, laat los je angst, laat los die fiets", riep onze begeleider alsmaar...

Enkele jaren later namen we deel aan een managementworkshop waar we met ballen moesten jongleren. Eerst oefenen in een kring met één bal, vervolgens overgooien naar elkaar met twee ballen en daarna helemaal alleen drie ballen opgooien en vangen en zo maar door. De oefening verliep moeizaam. Of ik durfde ze niet hoog genoeg op te gooien, omdat ik bang was dat ze overal naar toe zouden vliegen, of ik greep mis en vielen ze op de grond. "Laat los dat verkrampte, laat los je angst, laat los die ballen", riep onze begeleider alsmaar...

Onlangs sleepte m'n collega me mee naar een leiderschaptraining waar je moest boogschieten. Het was de bedoeling dat ik op het juiste moment m'n adem los liet en één werd met de boog. De pijl zou dan vanzelf de roos treffen . De oefening verliep moeizaam. Ik trok iedere keer zo hard aan de snaar dat de pijlen ongecontroleerd overal heen schoten. "Laat los dat verkrampte, laat los je angst, laat los die adem", dacht ik dat onze begeleider wel weer zou roepen, maar nee...
Ik werd aangenaam verrast door de rust en aandacht van een geheel andere begeleider dan ik hiervoor had meegemaakt. Jac Rongen was zijn naam. Met een paar gerichte vragen en opmerkingen wist hij me op m'n gemak te stellen. Hij zorgde ervoor dat ik ontspande, me bewust van m'n lichaam werd, 'aardde' en een soort balans ontdekte tussen mijzelf en de boog. Het voelde heel basaal en licht. Alle krampachtige kracht en inspanning verdween. Het schieten kostte nauwelijks nog enige moeite en werd alsmaar trefzekerder...
Tja, wat moet ik er verder over zeggen?
Jac Rongen leerde me, nu ik er nog eens goed over nadenk, 'minder te doen en meer te bereiken'. Althans zo voelt het en dat is voor een manager een plezierige gedachte!

Bedankt Jac.
Veel van je geleerd!
Theo Snijders

Afgelopen week heb ik een "boogschiet middag"met Jac beleefd.
Ik wist dat boogschieten in het Tibetaans Boedisme tot een oefening van concentratie is uitgegroeid. Boogschieten heeft te maken met wie je bent. Uiterste concentratie in het hier en nu. Meester zijn over jezelf. Jezelf kennen. Uitademen.
Ik werd die middag ontvangen door Jac ergens in de bossen van Zeist en Amersfoort. In de natuur wordt Jac een ander mens. Op de een of andere manier komt er bij hem een ontspanning die overslaat op mij en voor ik er erg in heb zijn wij aan het "spelen".
Hij laat zien hoe boogschieten werkt en ik volg zijn voorbeeld. In het begin spiegelt Jac mij door op een onverwacht moment een foto van mij te maken. Ik realiseer mij dat ik het vooral goed wil doen en wil scoren. De uitdaging is mij te ontspannen in het uitademen en het plezier te voelen en een te worden met de pijl. Het gaat niet om scoren en het gevolg raad zich raden: Ik scoor.
Is deze manier van werken een training in leiderschap? Jac lacht en vertelt mij dat veel mensen deze vergelijking maken. Voor hem is dat om het even en "laat dat bij de ander".
Ik voel mij uitgenodigd: Haal eruit wat je wilt. Ervaar en ontdek.
Na afloop drinken wij nog even een kop koffie en nemen wij afscheid.
Voldaan en enigszins in de war rij ik weer naar huis.

Robert van Duijn